گاهی چیزهای با ارزش را به پرستشگاه‌ها می‌سپردند و در برابر نگهداری از آن‌ها نیز هزینه‌ای پرداخت می‌کردند. چنین شیوه‌ای در بین سومری‌ها و بابلی‌ها وجود داشته‌می باشد. اما پس‌انداز کردن همواره شیوه‌ی مناسبی نبود، زیرا که گاهی یورشگران به چپاول پرستشگاه‌ها دست می‌زدند. هم‌چنین، تاراج بازرگانان و غرق شدن کشتی‌ها در دریا همواره وجود داشت (کریمی، 1383، 23).

بازرگانان چینی برای پشتیبانی از یکدیگر از خطر نابودی کشتی‌های باری در طوفان‌ها یا دزدی‌های دریایی یا هر رویداد ناگوار دیگری که در دریا رخ دهد، بارهایشان را بین چند کشتی پخش می‌کردند و چنین می‌اندیشیدند که اگر یک کشتی در یک روز غرق گردد یا آسیب ببیند، همه‌ی کشتی‌هایی که در چند روز به دریا می‌طریقه، همگی آسیب نخواهند دید. آن‌ها با این کار از زیان ناشی از غرق شدن کشتی‌ها یا دزدیده شدن کالاهایشان می‌کاستند (خدابخشی، 1388، 54).

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

 

 

1-2-          تاریخچه پیدایش بیمه در جهان

‌ نخستین نوع بیمه که قبل از سده نوزدهم مورد اقدام قرار گرفته، بیمه باربری دریائی می باشد. بقیه رشته ها کم وبیش بعد از انقلاب صنعتی به تدریج از این زمان به بعد شروع شده‌می باشد. دومین رشته، بیمه آتش سوزی می باشد که بعد از آتش سوزی مهیب لندن به فکر اندیشه گران رسید عموما با پیشرفت تکنولوژی و ورود فراورده‌های صنعتی، با وجود رفاهی که برای بشر به ارمغان می آورند بالقوه خطرهای جانی ومالی نیز درپی دارند. بیمه‌گران مدام درفکر ارائه تامین  بیمه‌ای  برای این دسته از خطرها هستند. اینکه کدامین قوم  یا ملت، نخستین بار با بیمه آشنا گردید معلوم نیست. بعضی دریا نوردان فنیقی را مبتکر بیمه دریائی میدانند (محمود صالحی، 1384، 70).

بدینصورت که دریانوردان از بازرگانان وام دریافت می‌کردند و هرگاه دریانورد  بدهکار با موفقیت سفر خود را به  پایان می‌برد، موظف بود که اصل و بهره وام دریافتی را ظرف مدت معین به بازرگانان طلبکار بپردازد. درطول این مدت کالای دریانورد درگروبازرگان بودواگر به موقع موفق به دریافت طلب خود نمیشد میتوانست کالا راحراج کند. اما اگر کشتی دریانورد باحوادث دریا مواجه می گردید یا  دزدان دریائی حمله ور میشدند و کالا به غارت میرفت وام‌دهنده حقی در مورد اصل و بهره وام پرداختی نداشت. پس بازرگان وام‌دهنده خطر را تقبل می‌نمود. یعنی برگشت اصل و بهره وام در گرو سالم به مقصد رسیدن کالا بود. بهره‌این نوع وام‌ها بیشتراز وام عادی بود و این مابه‌التفاوت بین اندازه بهره وام عادی و وام دریائی را می‌توان حق بیمه خطری محسوب نمود که بازرگان وام‌دهنده به عهده  گرفته‌بود. این نوع وامها را در تاریخ  و  پیدایش بیمه، بیمه وامهای دریائی نامیده‌اند  که در سده‌های پنجم و ششم قبل از میلاد  مسیح در مدیترانه شرقی که مرکز تجارت اروپای آن وقت بود رواج داشت. بدینصورت که سرمایه داران یونانی به صاحبان کشتی‌ها وماالتجاره‌ها وام با نرخی بالاتر از وام عادی پرداخت میکردند.

حتی بعضی تاریخ  نگاران اعتقاد دارند که سابقه‌این نوع وامها  به دو هزار سال  قبل از  میلاد میرسدکه بین بازرگانان و دریانوردان هندی متداول بود. بعضی معتقد هستند که تقسیم ریسک را که امروزه یکی از ویژگیهای حرفه  بیمه‌گری محسوب میشود چینی‌ها در سه هزار سال قبل از میلاد رعایت می‌کردند (حسینعلی‌نژاد، 1387، 31).

برای دانلود متن کامل اینجا کلیک کنید