عموماً منتقدان فناوری، به سه دسته بندی مختلف تقسیم می شوند:[1]

  • افرادی که فناوری را در هر شکلی، افزایش تسلط بشر بر طبیعت می دانند.
  • شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

  • افرادی که از فناوری های جدید می نالند و آن را شکل خاصی از مذلت، و بی هویتی بشر می دانند.
  • سرانجام،‌افرادی که به نظر آنها فناوری بی طرف می باشد و معنادار بودن آن بستگی به بهره گیری و به کارگیری نوع بشر از آن دارد.

دیدگاه نویسنده به سومین دسته بندی گرایش دارد. به اظهار دیگر ارزش های فناوری اطلاعات وارتباطات بستگی به نحوه بهره گیری بشر از آن دارد به گونه طبیعی فناوری بر ارزش های سیاسی و اجتماعی جامعه ای که از آن فناوری بهره گیری می کند تأثیر می گذارد که به نوبه خود می تواند بر  بهره وری سازمان های آن جامعه نیز مؤثر باشد. به علاوه با فناوری سیستم های خبره، مدیران توانایی انجام کارهای مختلفی را دارند که در گذشته توسط دیگران انجام می گردید. برای مثال سیستم های تشخیص خبره می توانند بهره وری تعمیر و نگهداری را افزایش دهند. هر فناوری جدید نیاز به آموزش و تعلیم دارد. سیستم های خبره هم به عنوان یک فناوری جدید از این قاعده مستثنی نیستند. آموزش و تعلیم کلید صنعتی شدن مبتنی بر دانش می باشد. گرچه فناوری سیستم های خبره می تواند از امر آموزش خود نیز سهیم باشد. این فناوری می تواند شیوه های جدید آموزش یادگیری را معرفی کند. (تدین و تهرانی، 1380، ص 523-521)

فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) مانند فناوری های نوینی به شمار می رود که فضای سازمانی، صنعتی و پیرامونی ما را به شدت تحت تأثیر قرار داده می باشد. تا چند دهه پیش تصور اینکه این فناوری تا این حد فضای کسب و کار و زندگی پیرامونی ما را تحت تأثیر قرار دهد، کمی دور از ذهن به نظر می رسید،  اما هم اکنون با گسترش روز افزون این فناوری حتی در جامعه ای مانند ایران که هنوز تا رسیدن به استانداردهای لازم بهره گیری از فناوری اطلاعات فاصله زیادی دارد، نظاره می کنیم که این فناوری وارد حوزه زندگی روزانه ما شده می باشد و روز به روز تدثیرپذیری ما از این فناوری افزایش پیدا می کند. (ایمانی و همکاران، 1390، ص 52)

در بیست سال اخیر، فناوری اطلاعات و ارتباطات تأثیر قابل توجهی را در بهبود امور حرفه ای و شغلی اعمال کرده می باشد. بشرامروز جامعه ای مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات را تجربه می کند که از           ویژگی­های خاص خود برخوردار هستند.زندگی در دنیای جدید نیازمند شناخت کامل و کسب مهارتهای بهره گیری از این تکنولوژی هاست و بدون داشتن چنین ابزاری، رقابت و زندگی بسیار مشکل خواهد بود و منجر به از دست رفتن فرصتهای فراوانی در زندگی روزانه افراد و جوامع می گردد. سازمانها نیز بایستی جهت بکارگیری و بهره گیری بهینه از فناوری اطلاعات و ارتباطات زمینه سازی لازم و مطلوب را داشته باشند تا بتوانند در این راه، گامهای مهم و صحیح را در عرصه پیشرفت و ترقی طی نموده و موجبات ادامه حیات سازمانی را فراهم نمایند. (بهاری و همکاران، 1389، ص 2)

در دنیای فعلی، فناوری اطلاعات خمیرمایه توسعه انسانی در سازمان و جامعه می باشد و محورهای اساسی توسعه منابع انسانی و ماهیت آن را نیز متناسب با نیاز جامعه و انسانها تعیین می کنند. در فرآیند فناوری اطلاعات، دائماً اطلاعات تولید، پردازش، توزیع و مدیریت می گردد. پس فناوری اطلاعات زمانی حلال معضلات خواهد بود که در خدمت توسعه و پرورش انسانها قرار گرفته و  قابلیت های انسانی با هم تلفیق و به توسعه و بهره وری منجر گردد. (ایمانی و همکاران، 1390، ص 57)

کاربرد فناورى اطلاعات در سازمان ها نیازمند ملاحظات مختلفی مى باشد که در این بین مى توان به ملاحظات فرهنگی، فنی، مدیریتی و شغلی تصریح نمود. در بسیاری از شرکت هاى پیشرو در زمینه به کارگیرى فناورى اطلاعات، در درون سازمان و در سیستم روابط برون سازمانی خود، قبل از فراهم کردن زیرساخت هاى فنی دست به فراهم کردن زیرساخت هاى انسانی و سازمانی زده اند. زیرساخت هاى انسانی و سازمانی شامل فرهنگ مناسب به کارگیرى فناورى اطلاعات در سازمان، مدیریت و راهبری مناسب فناورى اطلاعات، ساختار سازمانی کارا و تناسب شغل و ویژگى هاى حرفه ای کارکنان با بهره گیری از فناورى اطلاعات مى باشد. (اکبری و اسماعیل زاده، 1392، ص 6)

[1] – zuboff

برای دانلود متن کامل اینجا کلیک کنید